” จรัญ 13ค่ะ”

ขึ้นรถปั๊ป สำรวจเบอร์รถ ใบอนุญาตุขับขี่ทันที

“ทำไมกลับดึกนักล่ะคุณ”  เอาล่ะซิเอาไงดีวะ?

“ทำโอทีพี่…งานหนักโคตร ถ้าไม่เหนื่อยขนาดนี้คงไม่เรียก รถพี่หรอก” น่าน…เน้นสำนวนให้เป็นกันเอง

“ก็อย่าไปทำหนัก นักซี่ เดี๋ยวก็ไม่ไหวหรอก” เห็นมะ น้ำเสียงเริ่มเป็นกันเอง

“ไม่ได้หรอกลูกพี่(เขยิบความเป็นพวกพ้องเข้าไปอีกขั้น)ต้องขยันหน่อย ช่วยกัน 2คนผัวเมียยังไม่พอกินเลย “  1.ส่งกระแสความจนออกไป 2.มีผัวแล้วไม่ใช่สาวโสด

“เหรอแล้วมีลูกแล้วยังล่ะ?”

“อยากมีเหมือนกันแหละ แต่ยังไม่ไหวหรอก เก็บเงินอีกพักนึง”(ที่จริงตอนนั้นลูกก็เกือบ10ขวบแล้วเรียนโรงเรียนเอกชนแพงโคตร) “พี่มีลูกยัง?”

“มีแล้ว2คน มันหน้ารัก ที่ทำทุกวันนี้ก็เพื่อมันเนี่ยแหละ คนโตเข้าโรงเรียนแล้ว รักดี เรียนดี ชื่นใจ มันยิ่งกว่าเงินทองอีกนา ไอ้ผู้หญิงคนเล็ก นี่ก็ช่างพูด พ่อจ๋าเหนื่อยมั้ย? แหมหายเหนื่อย”  แล้วพี่แกก็คุยเรื่องครอบครัวของแกไปเรื่อยๆ ฉันแอบยิ้มในความมืด อิ อิ ลองอารมณ์รักลูกรักเมียแบบเนียะ ไม่ใช่คนร้ายแน่นอน แกคุยมาฉันก็คุยไป โดยพยามไม่ให้หลุด ภาพพจน์คนทำมาหากินปากกัดตีนถีบวิ่งรอกทำงานหลายกะ

จนรถวิ่งเข้าซอย ฉันก็อุ่นใจเพราะที่บ้านฉันรถเข้าไปจอดหน้าบ้านไม่ได้ taxiจะได้ไม่เห็นบ้านขนาดเนื้อที่500ตารางวาของฉันให้เสียความรู้สึก

จนกระทั่งรถจอด…

“เท่าไหร่ลูกพี่?” พร้อมกับเหลือบมองมิเตอร์ไปด้วย เห็นว่า 120บาท ก็หยิบตังค์ส่งให้เค้า “อ่ะ! 120จ้ะ”

taxiรับตังค์ไป แล้วเค้าก็ยื่น แบงค์ 20กลับมาตรงหน้า “100 เดียวพอน้อง คนจนด้วยกัน”

………อึ้งไปประมาณ3วิ  “เอ๊ย!พี่เอาไปเถอะ”

“เก็บไว้เหอะ จะได้มีลูกมีเต้ากับเค้าสักที”

“ขอบคุณมากพี่” แล้วtaxi พ่อพระก็แล่นจากไป

………………………ขณะที่ฉันเดินเข้าบ้านฉันเอาแบงค์20ใส่กระเป๋ามือยังสัมผัสโดนเครื่องประดับที่ถอดออกก่อนขึ้นรถ แว่วเสียง เก็บเอาไว้เหอะ คนจนด้วยกัน….

ได้เลยลูกพี่ น้องจะเก็บคนดีๆอย่างพี่ไว้ในความทรงจำแน่นอน ขอบคุณพี่จริงๆ

1. “จรัญฯ 13 ค่ะ เลยแยกท่าพระไปหน่อย…” 10กว่าปีที่ผ่านมา เรามักจะเริ่มบทสนทนาขั้นพื้นฐานนี้อยู่เป็นประจำ กับเหล่าชายแปลกหน้าหลังพวงมาลัยที่เราเรียกเค้าว่าTaxi และหลังจากหลวมตัวขึ้นนั่งเรียบร้อยแล้ว บทสนทนาที่แท้จริงจึงเริ่มขึ้น…นี่คือบันทึกเรื่องราวการสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นนานาทัศนะ ที่เราเคยสะสมรวบรวมเก็บไว้ในสมองแต่พอมันเริ่มเสื่อมเราเลยถือโอกาสถ่ายเทมาไว้ ณ ที่นี้

เรื่องที่ 1 “taxi guru ทุกเรื่อง”

เราเรียก taxi คันนึงจากหน้าตึกแถวสาทรหลังจากที่เค้าส่งผู้โดยสารต่างชาติลง

“สยามค่ะ”แล้วเราก็นั่งเงียบๆไป

“ฝรั่งเมื่อกี๊เค้าเรียกมาหลายคันนะ แต่คันอื่นมันพูดฝรั่งไม่ได้ คุยไม่รู้เรื่อง ผมเลยปาดไปรับมา”

เอาล่ะ เริ่มล่ะ ลุงtaxiวัยประมาณ 50ปลายๆเปิดฉากอย่างรวดเร็ว

“แล้วคุณน่ะพูดฝรั่งได้มั้ย?”

“ไม่ค่อยได้หรอกลุง”

“เฮ้อ…ผมล่ะไม่เข้าใจ มันยากตรงไหนเด็กสมัยนี้ ผมน่ะไม่ได้เรียนหนังสือสูงๆกะเค้าร็อก ผมก็แค่เปิดดิกแล้วจดใส่มือมาท่อง

วันล่ะ5คำ อาทิตย์นึงก็35คำแล้ว คิดดู…ปีนึงจะได้เท่าไหร่?”

…..เงียบ…อยากจะบอกลุงเค้าจังว่าเราไม่ได้โง่แต่ภาษาอังกฤษ เลขก็โง่ด้วย ลุงเห็นเราไม่ตอบโต้ก็ไม่ย่อท้อเปิดประเด็นใหม่

“คุณรู้จักมหาลัย นารันทามั้ย?”

“เอ…เหมือนจะเคยได้ยินนะลุง แต่ไม่รู้จักหรอก” เราพยามตอบแบบไม่ให้เราดูแย่ลงไปอีก

“อ่ะ…(ลุงเริ่มมีหางเสียงเบื่อหน่ายนิดหน่อย)มันเป็นมหาวิทยาลัยที่เป็นศูนย์กลางแห่งการเรียนรู้เหมือนตักศิลานี่แหละอยู่ที่ประเทศอินเดีย”

หลังจากนั้นลุงก็ร่ายความรู้ที่อัดแน่นจากที่นั่งคนขับระบายออกสู่ความว่างเปล่าที่นั่งด้านหลังจนกระทั่ง

“ชิดซ้ายจอดตรงสยามเลยลุง…เท่าไหร่คะ?”

“70บาท”

 เราก็ยื่นตังค์ให้แกตอนเรายื่นตังค์ แกก็พูดว่า

“แบมือมาซิจะดูลายมือให้ “เราก็แบมือไปแกก็ดูอย่างพินิจพิเคราะห์

แล้วแกก็บอกว่า“อืม..เส้นสมองไม่ค่อยดีนะหาอะไรกินบำรุงสมองซะบ้าง…อ่ะนี่ทอน 30″

โอ้!เราใช้เวลาประมาณกว่า10นาที หลังจากลงรถลุง ถึงจะค่อยๆซึมซาบว่า ลุงแม่งว่าเราโง่นี่หว่า

ก็10กว่านาทีถึงรู้  อืม…ก็คงจริงของลุง =(

วันนั้นจำได้ว่าฉันรีบมากๆเรียก taxiได้ก็ขึ้นนั่งเลย

“จรัญฯ 13 ค่ะ”

หลังจากออกรถแล้วสายตาจึงได้เริ่มทำการสังเกตุ อุแม่เจ้า เจอเข้าแล้ว taxiในตำนาน!!  หลายคนคงเคยขึ้นรถtaxiที่ห้อยพวงมาลัยหน้ารถ มันเป็นเรื่องธรรมดาๆของรถtaxiแถบจะทุกคัน เต็มที่ก็ห้อยเครื่องรางของขลังบ้างพอให้อุ่นใจ…

แต่ที่อยู่ต่อหน้าฉันตอนนี้มันคือ…โบสถ์หรือจะเรียกว่าพระอุโบสถอะไรก็แล้วแต่ แต่ที่แน่ๆหน้ารถคันนี้ได้ประดิษฐาณ พระประธาน size ขนาด เกือบๆ50ซม.เอาไว้ที่ คอนโซลหน้ารถ ตั้งตรงกลางแบบเดียวกับในโบสถ์ ข้างๆประกอบไปด้วยพระอันดับ อีก 4-5องค์ แซมช่องว่างระหว่างองค์ด้วยพระเครื่องใหญ่น้อย องค์จตุคามรามเทพ รวมแล้วไม่น้อยกว่า30องค์ ด้านขวาหลังพวงมาลัยเป็นเจ้าแม่กวนอิม พร้อมบริวารและเครื่องไหว้

ด้านซ้ายสุดของหน้ารถ มีโต๊ะหมู่บูชาแจกันดอกบัวบูชา เทียนและธูปพลาสติก มีถ้วยชามใบเล็กๆถวายอาหารหวาน คาว อ่ะ!คิดล่ะสิ ว่าจะวางได้ยังไง? ไม่ยากพี่แกก็วางตรงที่นั่งด้านหน้า นั่นแหละ ไม่ต้องน่งต้องนั่งมันแล้ว เลื่อนสายตาขึ้นมาหน่อยกระจกหน้ารถ ก็ไม่น้อยหน้า สติกเกอร์ รูปหลวงปู่ เหล่าเกจิ อาจารย์ ทั้งแบบรูปหมู่ รูปเดี่ยวกระจาย ติดเต็มพรึด จนแยกไม่ออก กับป้ายทะเบียนวงกลม และแน่นอนที่ต้องมี  สติกเกอร์ อย่าเห็นแก่ตัว เรียงคำเป็นรูปพระพุทธรูป มีหลากหลาย sizeให้เลือกเรียกได้ว่าแทบจะมองไม่เห็นถนนกันเลยทีเดียว

กระจกมองหลังนี่ก็เป็นจุดสำคัญอีกเช่นกัน taxi ทั่วๆไป ก็แค่มาลัยกับพระพุทธรูปองค์เล็กๆแต่ต้องไม่ใช่กับคันนี้ ประคำ 5-6เส้น มาลัยมะลิ มาลัยดาวเรือง แบบที่ใช้ไหว้ตามวัดแขก สร้อยพระ อีกนับ 10เส้น

หลังคารถเป็นอาณาจักรของยันต์ทั้งแบบแผ่นและเขียนด้วยดินสอพองเต็มพื้นที่ 100%

ฉันใช้สายตามองไล่ไปเรื่อยๆแต่ที่ทำเอาฉันสะดุ้งก็คือ…ถ้าข้างหน้ารถคือวัด ข้างหลังฉันก็คือศาลเจ้าดีๆนี่เอง ทั้งเจ้าแม่กวนอิม พระสังกจาย เทพกวนอู รวมทั้งฮก ลก ซิ่ว

นอกจากที่นั่งที่เบาะหลัง ฉันบอกได้เลยรถคันนี้ไม่ที่ว่างเหลืออยู่เลย ขอเน้นว่าไม่มีจริงๆเพราะแม้แต่อากาศในรถ พี่แกก็สอดแทรกด้วยเสียงร้องสวดมนต์ ที่วกวนวนเวียนราวกับการสะกดจิต!

วันนั้นตั้งแต่ขึ้นรถจนลงรถ ฉันไม่ได้มีบทสนทนากับคนขับtaxiเลย มีแต่ความอึ้ง ทึ่ง เสียว…เสียวว่าพี่แกมองเห็นถนนได้อย่างไร?เพราะกระจกหน้ามีเนื้อที่ที่ไม่มีอะไรบดบังอยู่แค่ประมาณ ฟุตxฟุตแค่นั้นเอง! ครั้นจะถามถึงที่มาที่ไป ก็ไม่สามารถ แทรกเสียงถามแข่งกับเทปสวดมนต์ที่ เปิดครบ4ลำโพงได้…เมื่อยื่นตังค์ให้ค่ารถเกือบเผลอจบก่อนด้วยซ้ำ…สาธุ